web analytics

Er is geen groter vermaak dan…

Er is geen groter vermaak dan…

Inderdaad leedvermaak. Vandaag komt mijn debuut De tweede ronde uit, een lieve feelgood kerstnovelle. Schrijf jij ook wel eens of lees je alleen boeken? Wellicht vind je het leuk om een klein kijkje in de keuken te nemen en te lezen hoe dat nu eigenlijk voor mij was om een boek te schrijven. Het liep in elk geval anders dan ik had gedacht, maar ik heb er gelukkig wel erg veel lol in gehad.

Laat ik bij het begin beginnen. Inmiddels woon ik alweer 15 jaar in Frankrijk. Samen met mijn man heb ik er een B&B, waar ik ook kook voor onze gasten. Koken doe ik heel erg graag en daarom leek het me leuk om een kookboek te maken. Vol enthousiasme ben ik bij al onze Franse vrienden en buren langsgegaan voor recepten van gerechten die zij thuis doordeweeks eten. Allemaal lekker snel en simpel.

Wat er precies fout is gegaan weet ik niet, maar 2 april volgend jaar komt er niet een kookboek uit, maar een romcom/feelgood roman met de titel Nonchalant. Een fictief verhaal over Lynda Schipper uit Hoorn, die voor een jaar naar Frankrijk gaat om een foodblog te starten, met jawel, simpele gerechten zoals Fransen die thuis doordeweeks eten. In het boek beleeft zij in een jaar tijd hetzelfde als wat wij in 15 jaar in Frankrijk hebben meegemaakt. Eigenlijk een soort tv-aflevering in een boek.

Sommige schrijvers hebben een algemeen idee over hun boek en beginnen gewoon lekker te typen en zien dan vanzelf hoe het verhaal afloopt. Ik wilde liever daar van tevoren een beetje over nadenken, dus maakte ik een planning (zie foto met post-its) en schreef voor elk hoofdstuk in een zin wat er moest gebeuren, tevens iets typisch Frans om in het verhaal te verwerken (een cultureel dingetje, evenement dat elk jaar terugkomt etc.), wat blunders die we (met de Franse taal) hadden meegemaakt etc.

Ik begon vol ijver te typen aan mijn eerste boek. Na een paar dagen zag ik al dat het helemaal fout ging. Wanneer ik het aantal woorden dat ik per hoofdstuk geschreven had optelde en zo door zou blijven gaan, dan zou ik eindigen met een boek van 1250 pagina’s. Dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling. Schuiven en schrappen dus.

Mijn idee was vanaf het begin dat ik een boek wilde schrijven zoals ik dat zelf graag zou lezen. Nou gelukkig maar dat ik dat gedaan heb, want je moet echt wel tien keer helemaal van voor tot achter het hele manuscript door. Steeds met uiterste precisie op zoek naar typefouten, slecht lopende zinnen, dingen die niet kloppen etc.

Toen het eindelijk af was (vele maanden na de start) stuurde ik het manuscript naar vijf proeflezers. Gewoonlijk ben ik heel erg kalm, maar toen dus even niet. Wat een stress dat wachten. Hoe langer het duurde hoe meer ik dacht dat ze het een vreselijk boek vonden (en het me niet durfden te zeggen). Toen kwam de eerste reactie. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het bestand openmaakte.

Er waren een paar honderd opmerkingen en correcties. Ik gaf een diepe zucht, hield even mijn adem in en ging toen lezen. Wat bleek; ik type blijkbaar nogal eens twee spaties tussen een woord en daar ging 95% van de opmerkingen over. Het viel dus reuze mee en ook de andere proeflezers hadden hele bruikbare suggesties en gelukkig was iedereen super enthousiast over mijn verhaal.

Nu wonen wij inmiddels meer dan 15 jaar in Frankrijk. In een andere cultuur en dan ook nog met een eigen bedrijf dus hebben wij vanzelfsprekend het nodige meegemaakt. Het maakt dat je toch een beetje een olifantshuid creëert. Voor het ontvangen van de commentaren van proeflezers is dat heel handig. Ik ben meteen vol enthousiasme op alle feedback gedoken, als een jonge pup op zijn etensbak en ik heb er geen nacht slecht van geslapen. Geweldig vond ik het en ging weer vijf keer door het manuscript heen en paste alles waar nodig aan. Maar de opmerkingen van de redacteur die vervolgens mijn manuscript van Nonchalant las deed me beseffen dat die olifantshuid er ook voor zorgt dat je moeite hebt met het beschrijven van gevoelens en subtiliteiten, omdat je die zelf minder ondervindt uit een soort zelfbehoud. De redacteur zei me dat er bovendien nog een punt was wat aandacht nodig had. De hoofdpersoon Lynda had het in haar jaar in Frankrijk veel te leuk en te makkelijk. Ze moest echt wat meer door diepe dalen richting hoge bergen was het advies. Nu hebben wij het al 15 jaar heel erg leuk in Frankrijk, vandaar dat dat reflecteerde in mijn verhaal. Ik realiseer me nu dat je in een boek vanzelfsprekend wel een beetje mee moet leven met de hoofdpersoon, anders is het maar een saaie bedoening en ga je misschien als lezer even zappen op tv en dat is vanzelfsprekend niet de bedoeling. De hoofdpersoon heb ik nu dus, helaas voor haar, met wat ellende opgezadeld…

In december gaan er weer vijf nieuwe personen proeflezen en ik ben reuze benieuwd wat zij van deze tweede herziene versie van Nonchalant zullen vinden. Ik ga dus in januari weer vijf keer door mijn hele manuscript heen om hun opmerkingen te verwerken. Dan zit ik inmiddels al op meer dan twintig keer. Gelukkig vind ik mijn boek nog steeds heel erg leuk om te lezen, want ik kom veel dingen tegen die ik herken uit mijn eigen leven. Een vechtpartij op de jeu de boules baan, een verstopte septic tank, een slang voor de deur, gezellige borrelavonden etc.

Overigens vergat ik nog te vertellen dat ik na de eerste ronde proeflezers drie feelgood uitgevers uitzocht om mijn manuscript naar toe te sturen. Wat leerde ik toen? Door Corona was zo ongeveer half Nederland boeken gaan schrijven en waren de uitgeverijen al maandenlang bedolven onder de manuscripten. Sommige uitgevers hadden simpelweg een manuscriptenstop ingesteld en anderen een veel langere tijd om te antwoorden.

Na drie maanden wachten en geen enkel bericht van de drie uitgevers was ik het zat en besloot om dan zelf maar mijn boek Nonchalant uit te geven. Had ik dat maar eerder bedacht, want het is zo ontzettend leuk om zelf je boek tot het einde aan toe te creëren. Ik heb, als al eerder gezegd, contact gezocht met een redacteur die mijn verhaal beoordeeld heeft en er een verslag met aanbevelingen voor heeft gemaakt. Heel leuk om te lezen en natuurlijk ook leerzaam. Auteur Emma Anna @emmabooks gaat de eindredactie doen, zodat alles foutloos zal zijn voor de lezers. Samen met mijn man heb ik gezocht naar leuke foto’s voor een cover. Ik ben blij dat ik de cover helemaal kan maken zoals ik dat zelf het leukste vind.

Dan is er natuurlijk ook nog een technisch gedeelte, want er moet een speciaal bestand komen voor een e-book. Vroeger in Nederland was ik een tijd lang secretaresse, dus ik dacht ‘ach dat doe ik zelf wel even’. Ik werd lid van een Facebookgroep die allerlei hulp en adviezen over zelf publiceren geeft. Vervolgens keek ik op de aanbevolen website, die een Word bestand omzet naar een e-book en het ook meteen op Kobo, Amazon, Bol, Apple etc. zet. Hun gids met instructies was vijfennegentig (95!) pagina’s lang…Oeps, dacht ik toen. Straks doe ik het fout en zit ik met een boek dat heel leuk is, maar totaal onleesbaar door allerlei technische fouten.

Als oplossing bedacht ik dat het misschien handig zou zijn om te oefenen met een kort verhaal. Dan zou ik ook meteen al een account aan kunnen maken op Hebban en Goodreads. Het werd een feelgood kerstnovelle. Ik schreef hem met veel plezier en ook het technische gedeelte is me gelukt hoor, dus er is hoop voor mijn boek volgend jaar. Mijn eerste publicatie ooit staat nu gratis op Kobo en over twee weken betaald (€1,99) bij Amazon en Bol. Het is gewoon een lief (maar niet klef) kerstverhaal, omdat we dat in deze tijd wel kunnen gebruiken. Nu nog hopen dat de lezers de achterliggende boodschap goed oppakken, want iedereen leest en interpreteert natuurlijk op zijn eigen manier. In stilte hoop ik dat de mensen die hetzelfde probleem hebben als de hoofdpersoon er wat aan hebben. Al is het er maar eentje.

Natuurlijk heb ik ook een website. Al meer dan een jaar. Tot nu toe waren de bezoekers per dag op een hand tellen. Slechts een van mijn blogs komt kennelijk goed naar boven in Google. Die heet “Voorlopig ben ik niet de nieuwe Heleen van Royen”. Het gaat er over dat ik nog wat moeite heb om de meer intieme momenten tussen de hoofdpersonen te beschrijven. Ik ben nog een beetje bang dat mensen het linken naar mijzelf en mijn privéleven in bed. In de tekst staat vanzelfsprekend het woord “seks” en daar wordt op gegoogeld. Of de websitebezoekers mijn aanstaande lezers zijn is natuurlijk nog de vraag…

Inmiddels kan ik het aantal social media accounts en aanverwante dingen die ik begonnen ben niet meer op een hand tellen. Ik heb maar een blaadje aan mijn computer hangen om er niet eentje te vergeten. Wanneer ik een berichtje wil plaatsen of iets aan mijn gegevens moet aanpassen dan is dat bij mijn auteurs account op Facebook, Instagram, LinkedIn, Hebban, Goodreads, en Pinterest. De meeste lezers hebben zich aangemeld op mijn privé account op Facebook in plaats van mijn auteurs account. Dat had ik niet verwacht. Ik sta nu in dubio hoe ik dat moet aanpakken. Ik ga maar proberen om de boeken berichten op beide af te wisselen. Het is voor mij ondertussen heel begrijpelijk dat sommige auteurs af en toe een social mediapauze inlassen…

Inmiddels ben ik op het punt beland dat ik niet de illusie heb dat ik als beginnend schrijver veel ga verdienen. Ik zal je de technische details over royalty’s, drukkosten etc. besparen. Gelukkig heb ik zo ontzettend veel lol in het schrijven, dat het me helemaal niet uitmaakt. Het schrijven sleept me echt dwars door alle Corona ellende heen. Dus bij deze; zou jij de hele Corona toestand ook graag af en toe even vergeten? Doe dan ook gewoon eens een schrijfpoging. Al is het maar een dagboek.

Lees je liever? Download dan gewoon vandaag mijn gratis feelgood kerstnovelle De tweede ronde (let op gratis tot 12-12-21). Er is ook gratis een Kindle file te downloaden

Overigens had ik nog weer een leermoment. Op Bol en Amazon kun je geen gratis boeken plaatsen, maar ik zou toch wel graag op deze sites staan. Daarom kun je vanaf 13 december mijn feelgood kerstnovelle daar downloaden voor €1,99, maar hij blijft gratis in Kobo Plus. Wie liever leest op papier kan mijn kerstnovelle De tweede ronde op mijn site vinden, om zelf te printen. Novelles zijn helaas te dun om er een gedrukt boek van te maken. Dat heb ik ook weer geleerd. De rug is daar te smal voor. Ik ben reuze benieuwd wat ik allemaal nog ga leren tot mijn boek Nonchalant 2 april volgend jaar in de online boekenwinkels ligt.

Blogpost voor Hebban

Blog over het ontstaan van feelgood kerstnovelle de tweede ronde

Heel veel gevarieerde schrijfmijlpalen

Heel veel gevarieerde schrijfmijlpalen

Heel veel gevarieerde schrijfmijlpalenHeel veel gevarieerde schrijfmijlpalenDe afgelopen 7 dagen beleefde ik tot mijn plezier heel veel gevarieerde schrijfmijlpalen: Eerste e-book ooit gemaakt Mijn "eigen" ISBN 978-2-9581016 (plus nog 2 cijfers per boek) Eerste...

read more
Iedereen die geholpen heeft even in het zonnetje

Iedereen die geholpen heeft even in het zonnetje

Iedereen die geholpen heeft even in het zonnetjeIedereen die geholpen heeft even in het zonnetjeEr is iets wat me steeds weer opvalt sinds ik ben gaan schrijven. Het is ongelofelijk hoe aardig iedereen tegen elkaar is in de Facebook groepen die over boeken en...

read more
Kerstverhaal welke cover is het geworden?

Kerstverhaal welke cover is het geworden?

Kerstverhaal welke cover is het geworden?Welke cover voor de feelgood kerstnovelleIk ben verrast😊 Op dit moment leg ik de laatste hand aan een kort Feelgood kerstverhaal. Het gaat deels over de advent kalender die Rituals voor de feestdagen verkoopt. Vorig jaar wilde...

read more
Welke cover voor de feelgood kerstnovelle

Welke cover voor de feelgood kerstnovelle

Welke cover voor de feelgood kerstnovelleWelke cover voor de feelgood kerstnovelleZou je me willen helpen? Mijn man heeft drie mooie ebook covers gemaakt voor een kort kerstverhaal. Helaas kan ik nu niet kiezen. Stel je bent op zoek naar een leuk Feelgood...

read more